LEKTURA DLA CZŁONKÓW III ZAKONU NA CZERWIEC 2026 R.

 

BUDUJĄCA TROSKA JEDNOSTKI O TO BY BÓG BYŁ NA MIEJSCU PIERWSZYM I ODWROTNA POSTAWA ELIT 

Jest rok 1927, jeszcze nie skończyła się żałoba po zabitych w walkach bratobójczych stoczonych w maju roku ubiegłego, najwyżsi urzędnicy państwowi zgadzają się  na usunięcie krzyża z korony Orła w godle państwowym. Laicyzacja triumfuje. Inspiratorem jest środowisko wolnomularskie. Sprawujące władzę elity polityczne problemu nie widzą. Po wojnie dla komunistów to było za mało. Usunęli z głowy Orła także i samą koronę. Wróciła w 1989 r., ale już bez krzyża. I ten smutny stan trwa do dnia dzisiejszego. Nikt z decydentów nie widzi problemu. Ktoś czuwa nad tym, by laicyzacja nie oddała raz dobytych szańców; by w żadnym fragmencie życia publicznego nie zostało zamanifestowane społeczne panowanie Chrystusa Króla. Nawet w godłach państwowych liberalnych i protestanckich, by nie powiedzieć wprost neopogańskich, monarchii skandynawskich są na koronach krzyże, tymczasem nasze jest pozbawione wszelkich chrześcijańskich symboli.

Trwa II wojna światowa, jest 24 lutego 1942 r., rzecz dzieje się w północnym Londynie, w kościele pw. MB Częstochowskiej i św. Kazimierza przy Devonia Road 2, rozpoczyna się Msza św. w intencji owocnych obrad emigracyjnej Rady Narodowej (parlamentu polskiego na Obczyźnie), do świątyni wchodzą polscy dygnitarze państwowi, wchodzi także ks. Stanisław Bełch, kapłan pracujący wśród polskich emigrantów cywilnych i wojskowych. Oto spostrzeżenie ks. Bełcha:

„24 II 1942 [r.] Kościół polski. Nabożeństwo na otwarcie Rady Narodowej. Przed nabożeństwem – na ołtarzu symbole wiary nikną wobec symbolów państwa. Matka Boska Częstochowska Królowa Korony Polskiej, nad Nią orzeł polski ze srebra jako wotum Prezydenta RP, pod  obrazem szabla – dar gen. Sikorskiego (cena siedem funtów) kupiona w antykwarni. Obie chorągwie przy ołtarzu schowały emblematy świętych, a świecą orłami. Przed krzesłem Prezydenta RP (w prezbiterium) orzeł, za krzesłem Prezydenta wielki orzeł. Jak gdyby Bóg ustąpił miejsca państwu” (ks. Stanisław Bełch, Dzienniczek (1942-1943), IPN Rzeszów-Warszawa 2025, s. 56).

Tymczasem św. Augustyn nauczał: „Gdy Bóg jest na pierwszym miejscu, wtedy wszystko jest na miejscu właściwym”. Być może tak wiele pracy i walk Polaków w dziejach nie przynosiło spodziewanych efektów ponieważ nie broniliśmy społecznego panowania Chrystusa Króla z wystarczającą determinacją. Inne sprawy były dla nas ważniejsze...