LEKTURA DLA CZŁONKÓW III ZAKONU NA MARZEC 2026 R.
Z WYZNAŃ ŚW. AUGUSTYNA (frag. 1)
Ale wyciągnąłeś rękę z wysoka i wydobyłeś duszę mą z tej ciemnej przepaści. Bo
przed Tobą płakała nad moją dolą wierna Ci matka moja, bardziej niż płaczą
matki nad mogiłami dzieci. W świetle bowiem wiary i ducha, którego miała z
Ciebie, uważała mnie za umarłego. I wysłuchałeś ją, Panie, wysłuchałeś, nie
pogardziłeś łzami, co rzęsiście spływały z jej oczu na ziemię w każdym miejscu,
gdzie się modliła. Wysłuchałeś ją. Bo jakże inaczej można by wytłumaczyć ten
sen, przez który udzieliłeś jej takiej pociechy, że zgodziła się mieszkać ze
mną i jadać przy tym samym stole w naszym domu, czego w ostatnim okresie odmawiała,
ze zgrozą odsuwając się od moich błędów bluźnierczych. Śniło się jej
mianowicie, że stoi na drewnianej belce do mierzenia, a oto kroczy ku niej młodzieniec
jaśniejący i uśmiecha się do niej radośnie, chociaż ona była przygnębiona i
smutna. Zapytał ją, dlaczego tak się smuci i każdego dnia tyle łez wylewa (nie
jakoby nie wiedział, lecz po to, aby jej coś potem oznajmić, jak zwykle się
dzieje w widzeniach). Gdy odpowiedziała, że nad zgubą moją płacze, kazał jej,
żeby była spokojna i żeby przypatrzyła się uważnie: niech zobaczy, że gdzie
jest ona, tam i ja jestem. Gdy spojrzała, zobaczyła, że stoję przy niej na tej
samej belce. Czymże to można wytłumaczyć, jeśli nie tym, żeś głosu jej serca
wysłuchał?
O Najlepszy i Wszechmocny, który tak się troszczysz o każdego z nas, jakbyś tylko nim jednym się opiekował, i tak czuwasz nad wszystkimi, jakby każdy był dla Ciebie tym jedynym. Jakże inaczej można by wytłumaczyć i to, że gdy mi opowiedziała widzenie, a ja próbowałem interpretować je tak, jakoby nie powinna wątpić, że to ona kiedyś stanie się tym, czym ja byłem – odparła natychmiast, bez żadnego wahania: „Nie! On mi nie powiedział: «Gdzie on, tam i ty», lecz przeciwnie: «Gdzie ty, tam i on»”. Nieraz już to wspominałem i oto jeszcze raz przed Tobą, Panie, wyznaję, starając się dokładnie sobie przypomnieć, jak wielkie wrażenie uczyniła na mnie ta odpowiedź, której mi udzieliłeś przez usta mojej matki. Nie zwiodła jej ani przez chwilę moja błędna, a mająca tak wielki pozór prawdy interpretacja snu. Ona od razu zrozumiała to, co trzeba było pojąć, a czego ja zupełnie nie dostrzegałem, dopóki ona mi nie powiedziała. Poruszyło mnie to jeszcze bardziej niż sam ów sen, w którym radość mająca nadejść znacznie później została tej pobożnej kobiecie na tak wiele czasu naprzód zapowiedziana, aby ją w jej udręce pocieszyć.
Bo miało jeszcze upłynąć prawie
dziesięć lat, podczas których nurzałem się głęboko w bagnie i ciemności fałszu.
Nieraz usiłowałem się z niego wydobyć, miotałem się, ale wtedy błoto jeszcze
gęściej mnie oblepiało i głębiej zapadałem. A przez cały ten czas owa cnotliwa,
pobożna i roztropna kobieta, taka wdowa, jaka bliska jest Twemu upodobaniu, już
podniesiona na duchu owym widzeniem, lecz wcale nie mniej płacząca nadal,
wzdychająca ku Tobie, każdej godziny wśród wielu łez zanosiła w mojej intencji
modlitwy do Ciebie. Docierały jej modlitwy przed oblicze Twe; a jednak
pozwalałeś, abym nadal się miotał i omotywał w ciemności.
(św. Augustyn, Wyznania, Wyd.
Znak, Kraków 2006, s. 82-83)
