LEKTURA DLA CZŁONKÓW III ZAKONU NA LISTOPAD 2026 R.
JEDEN BÓG, JEDNA WIARA
Papież św. Pius X był człowiekiem
wiary, a obecnie wielu biskupów przestało być ludźmi wierzącymi, gdyż nie
wierzą już w naszego Pana Jezusa Chrystusa i nie wiedzą, kim jest nasz Pan
Jezus Chrystus. Od początku swojego pontyfikatu św. Pius X mówił w duchu wiary.
Powiedział: Omnia instaurare in Christo – „Wszystko
odnowić w Chrystusie”. Dla papieża nie istniał inny Bóg niż nasz Pan Jezus
Chrystus: Bóg i Syn, zjednoczony z Ojcem i z Duchem Świętym. Tymi słowami
kończymy wszystkie nasze modlitwy. Od chwili wstąpienia na Stolicę Piotrową św.
Pius X pragnął ponownie potwierdzić, iż tylko nasz Pan Jezus Chrystus jest
Bogiem i że tylko On posiada klucz do rozwiązania wszystkich naszych problemów.
Właśnie nasz Pan Jezus Chrystus dał nam jedyną prawdziwą i pewną religię, a
zatem jedyną drogę do zbawienia, ponieważ wszystko na ziemi musi być
podporządkowane zbawieniu dusz. Nasz Pan (jak sam powiedział) jest jedyną drogą
mogącą doprowadzić dusze do zbawienia: „Ja jestem drogą i prawdą i życiem”. Nie
ma innych dróg zbawienia.
Święty Pius X nie chciał odstąpić od
swoich przekonań i ponownie potwierdził, że istnieje tylko jedna droga do
zbawienia, jedna droga szczęśliwości, prawdziwej cywilizacji; jedna droga
prawdy – nasz Pan Jezus Chrystus. Natomiast tych wszystkich, którzy chcieliby
znaleźć drogę poza naszym Panem Jezusem Chrystusem, papież starał się
przyprowadzić na właściwą ścieżkę albo ich potępiał. Również miłość bliźniego
powinna przede wszystkim służyć zbawieniu dusz dla [osiągnięcia] ich
prawdziwego dobra, dla [osiągnięcia] ogólnego dobra, dla [dobra] dusz łącznie z
ciałami, które są duszom podporządkowane. Ponieważ nasz Pan Jezus Chrystus
stanowi jedyny przedmiot chrześcijańskiej miłości, jest również źródłem
rzeczywistej miłości bliźniego, „katolickiej miłości bliźniego, która jedyna
może poprowadzić narody kierunku osiągnięcia ideału cywilizacji”.
Historia pokazała, że właśnie Kościół
przyniósł prawdziwą cywilizację światu pogańskiemu [innymi słowy, ład społeczny
w pełni zasługujący na miano cywilizacji]. Starożytni Grecy zbudowali piękne
budowle i kiedy zwiedzamy ateński Akropol i pogańskie świątynie, to widzimy
wspaniałą sztukę. Starożytni nie byli całkowicie pozbawieni rozsądku; ludzie
nie mogą być wynaturzeni do tego stopnia, aby nie byli już nawet zdolni do
prawidłowego rozumowania i tworzenia godnych podziwu dzieł sztuki. Odnosi się
to także do Egipcjan, którzy wznieśli piramidy, nie można temu zaprzeczyć.
Jednak na czym polegały obyczaje w tamtych epokach? Na niewolnictwie! Życie
ludzkie wcale się nie liczyło! Prawie we
wszystkich religiach składane były ofiary z ludzi. Czytając Stary Testament,
widzimy, że gdy tylko Żydzi oddalali się od Boga, aby przyjąć religie
okolicznych ludów, to natychmiast zaczynali składać ofiary z ludzi. Nawet w
psalmach możemy czytać o tym, że zabijali własne dzieci, aby złożyć je w
ofierze Baalowi i innym pogańskim bożkom.
Ludy pogańskie tworzyły z pewnością
godne podziwu dzieła sztuki, umiały obrabiać z złoto, tkać materiały; w czasach
Salomona sztuka osiągnęła największy rozwój, nie tylko u Żydów, lecz również i u pogan. Odkryte przez archeologów pałace
Nabuchodonozora, faraonów w Egipcie czy królowej Saby przewyższają przepychem,
bogactwem i pięknem każdy inny pałac zbudowany później, ale przepych ten był
oparty na tyranii, ponieważ przywódcy, którzy kierowali tymi narodami,
zagarniali wszystko dla siebie; zmuszali
wszystkich do pracy, aby zadowolić swoją ambicję, swoją dumę i pomnożyć
osobistą sławę. Istniały cywilizacje
wyjątkowe na płaszczyźnie materialnej i artystycznej, lecz oparte o fałszywe
zasady moralne. Jedynie Kościół, jedyna prawdziwa religia ustanowiona przez
naszego Pana Jezusa Chrystusa, przyniósł prawdziwą cywilizację [rzeczywiście godną tej nazwy].
Dziełem Kościoła jest prawdziwa miłość
chrześcijańska, miłość bliźniego, godność małżeństwa, szacunek dla kobiety i
dzieci a także zniesienie niewolnictwa. Kościół, wierny pouczeniom naszego Pana
Jezusa Chrystusa, umożliwił rozwój prawdziwego społeczeństwa, w którym
obowiązywał prymat prawdziwej religii. Powstawały wspaniałe katedry, opactwa,
klasztory. Gdzie indziej znajdziemy takie świadectwa? Istnieją oczywiście
klasztory buddyjskie, ale gdy popatrzymy, co się tam dzieje, gdy odkryjemy
prawdę, natychmiast zauważymy, że pod maską, pod pozorem [dobra] panuje tam
niemoralność. Zwolennicy fałszywych religii doprowadzają się do
samozniszczenia. Samobójstwo przez spalenie staje się [w tej optyce] uczynkiem
wartościowym moralnie, podejmowanym rzekomo po to, by udoskonalić w duszy jej
duchowy pierwiastek i nadać jej wolność. Analogiczne praktyki spotykamy we
wszystkich fałszywych religiach, a są to rzeczy absolutnie sprzeczne z Boskim
prawem natury.
Święty Pius X wypowiadał się bardzo
dobitnie, ale dziś nie mógłby już tak mówić bez napotykania na ostry sprzeciw. Po upływie blisko stulecia ludzie zatruci
fałszywymi doktrynami uważają w większości, że religia katolicka nie jest
jedyną prawdziwą religią ustanowioną
przez Boga. Wnioski nasuwają się same.
(abp M. Lefebvre, Przeciw herezjom. Komentarz…, Te Deum Warszawa 2002, s. 265-268)
